Ο άνθρωπος ο οποίος συνειδητά υπάρχει μόνος του, όχι τοπικά αλλά υπαρξιακά, δεν μπορεί να γευτεί το κάλλος της ζωής, διότι η ενότητα, η ουσιαστική κοινωνία διαμέσου της αγάπης είναι ζωή.
Η αγάπη τελικά υπάρχει όταν συνυπάρχει. Όταν το «εγώ» γίνει «εμείς». Όταν δεν υπάρχει το «εμείς» και το «αυτοί». Όταν «ίνα πάντες εν ώσιν».
αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος
